elimde olmayan sebeplerle bir süre burası ölü kalacak.

dün geceki mini hastane ziyaretinden sonra yine herşey geldi en eksik nokta-ları-ma bağlandı kafamda.. hayatımdaki iki çözümsüz noktaya. çözümsüzlük beni deli ediyor.

Cry your name
on a Saturday when I wake
up sad- cause you're not
around anymore

we don't wish for the easy stuff.We wish for big things...things that are ambitious...out of reach.,
We wish because we need help...and we're scared...and we know we may be asking too much.
We still wish,though...
Because...sometimes...
they come true.

artık yeni evime taşınmak istiyorum
böle bi sürü kurabiye şekilleri almak istiyorum
ipod almam lazım, minimin mucizevi bir şekilde hayata geri dönmesini istiyorum
kar yağmasın, hava soğuk olmasın istiyorum
-berkle bilmemne de ayrılsın istiyorumcu reklam hatunununa döndüm_

blogumun rengini attırdım, içim karardı siyah görmekten

...every single tear you cry

saniyenin binde biri kadar kısa bir sürede vurup geçen bir tek fotoğraf karesi. karşısına çıkmasını beklemediği bir anda nefessiz bırakan, kaybolmaya yüz tutmuş- en azından öyle sanılan- tüm duyguları saklandıkları örtülerin altından çıkaran, en uygun tabiriyle nanik yaptırıp giden bir beklenmedik an.
özlemiş, onsuz olmanın boğazında bıraktığı his geri gelmiş.
olmuyor, olur sandığı herşey sanki günü geçirebilmek için uydurulmuş yalanlar.
hoşçakalınmıyor, güle güle gidilmiyor.
daha olmazı kavrayamamışken, olmuyor mideye oturup kalıyor.

şimdi o fotoğraf karesinin donmuş anını kendi anına bağlayıp uzun uzun düşünüyor.

önünde uzanan upuzun bi yol vardı.
soru,
önüne bakıp yürüyebiliyor muydu, yoksa aklında arkada kalanlar tekliyor muydu yürürken_ her yeni seneyle beraber ümitlenmek geleneğine sadece bir kaç saat mi ayak uydurabilirdi, yoksa içinden inanmak geçtiği için inanır mıydı tamamen? illa ki elinden tutucak birini mi beklerdi yürüyebilmek için? parçalanmış bir puzzle geçmişi de silmek için yeterli olabilir miydi peki kız için? özlemleri de yapıp bozabilir miydi üçüncü kişiler?

soldier of fortune